دچار ماه زدگی شده ام.اصلا خیال می کنم همین سربه هوایی زمین و بی خوابی های هرشب من فقط به خاطر ماه است..

حتی اگر در محاق باشد یا پشت ابرها..

فکرهای بچگانه ایست ..نه؟

مثلا گاهی فکر می کنم بعدهای بعد از من هم کسی را ماه را اینقدر تحویل می گیرد؟

من نمی دانم  این جنون تا کجا ادامه دارد ..فقط می دانم ماه تا وقتی که همه ی اهالی زمین را شاعر نکند تاریک نمی شود..

پ.ن:حذف شد..